الان که دارم اینومینویسم،توی یه‌شوک‌ هیجانی قرار گرفتم،انگار صدتا اتفاق باهم خبرش بهم رسیده و بابام هم مثل همیشه میگه محکم باش و نزار مشکلاتت بهت غلبه کنند!!!

مینویسم که حالم بهتر بشه و ذهن ناآروم و دستای لرزونم دیگه نلرزه!!

امروز دم اذون صبح باصدای جیغ و گریه و مویه های زن وارد دنیای آدماشدم،و نشونه ایی رسید که امروز هم روز منه وباید زندگی کنم تا به خودم رسیدم و ویندوزم روشن شد صدای جیغ دختروزن و گریه وداد بوا بوا بوام رفت...شستمو‌خبردار کرد که امروز یه نفر دیگه جسمش اینجاست و‌روحش اینجا نیست،تا به خودمون اومدیم و جویای اوضاع شدیم فهمیدیم همسایمون که کمتر از ۴۰ روز قبل خانمش رحمت خدا رفته بود امروز دم اذون خودشم رفت پیش خانمش و این برای ما تلخ بود مایی که همسایه دیوار به دیوارمون بود و حکم پدربزرگ و مادربزرگ برامون داشتند وحکم پدرومادربرای والدینم برامون تلخ بود...

انگار همین هفته پیش بود که موقعی که از کارورز‌ی برگشتم تو کوچه بود و می‌خواست بره ازم بابت بستن در خونش کمک خواست و الان نیستش...

نیستش که صدای موتورش هرروز صبح حین رفتن بیاد...

نیستش که هروقت مشکلی برامون پیش بیاد برای حرف زدن بریم پیشش...

نیستش که خانواده اش آخر هفته ها سربزنند بهش...

و اینطور بود که صبح شنبه ۲۲ مهر ماه ما شروع شدو استارت خورد...

شنبه مه گرفته سیاه....

ولی این باعث نمیشه روزم خراب بشه آماده میشم که برم دانشگاه و هفته درسیم‌رو حداقل خوب شروع کنم...

ساعت اول ریاضیه و مباحث درسی ریاضی۱ رو استاد توضیح میده با پایه اول وبخش شمارش شروع میکنه و من نه باکسی حرف میزنم نه به کسی نگاه میکنم...

ساعت دوم که ساعت ۱۰باشه به مشکلات یادگیری عمومی شروع میشه و استادش بمب انرژی و انگیزه و شوخ طبع بودنه به قدری که حالم خوب میشه و دردو اتفاقات تلخی که صبح به چشم دیدم کمی محو میشه...

البته که محو شدنش زمان میخواد قطعاً

یه تایم بین۱۲تا۲دارم که می‌خوام چیزی بخونم ولی با حرف زدن بین همکارا وهمکلاسی هام میگذره...

و درنهایت به ساعت۲ میرسیم دو‌تا چهار آخرین کلاس امروز منه و بدون اینکه میلی به خوردن چیزی داشته باشم میرم سرکلاس...

دلم نمیخواد برم خونه... انگار خونه یه هاله ایی از غم توشه.‌.. انگار که همه مشکلات دنیا یه طرف غم مونده رو دل خونمون واهالیش هم یه طرف دیگه...

من تو جمع دوستام،وقتی درس میخونم،دانشگاه،محیط مدرسه،وقتایی که آدم های شادو انرژی مثبت دار میبینیم وقتی استادی میاد که حال خوب تزریق میکنه حالم خیلی بهتره تا وقتای دیگه...

برای اتفاقات رخ داده فکر نمیکنم،میخندم،شاد ترم...

من دنبال حال خوبم، اینکه بتونم اوضاع رو بهتر کنم،شرایط رو درست تر کنم...

غافل از اینکه اول خودم باید خوب باشم که بتونم اینو‌به بقیه منتقل کنم و چطورش رو‌ نمی‌دونم...

درحال حاضر تنها راه در روی من نوشتن و خوندن و استفاده از روش های آزمون وخطا برای حل مسائله نمیدونم چقدر جای خطا داره ولی اونقدری هست که تا ۶ ماه آینده بتونم درست کنم اوضاع رو...

دیشب دلم از یه حرفی گرفت بدطور هم گرفت اونم اینکه مادرم رک تو چشمام نگاه کرد و گفت تو هیچوقت نمیتونی کسی‌رو خوب دلداری بدی یا احساسی رفتار کنی!‌تو سنگدلی و احساسی نداری برای از دست دادن کسی ناراحتی نمیکنی و خیلی عادی رفتار می‌کنی...

و قبل تر هم یک نفر دیگه اینو بهم گفته بود...

من هیچوقت منکر حرفشون نمیشم اما ای کاش کمی تو بیان دقت کنند و اینو بدونند که هر حرفی گفتن

ش هرجایی جایز نیست!!!